Neuromediumschap

Gedachten als achtergrondruis. Over mediumschap, waarneming en het leren luisteren.

We leven in een vol wereld signalen.
Niet alleen de schijnbaar en hoorbare, maar ook die waar we meestal langsheen leven. Ze zijn stil en subtiel maar voortdurend aanwezig. In de wetenschap worden zulke signalen vaak “achtergrondruis” genoemd. Iets dat er wel is, maar dat je wegfiltert om iets anders beter te kunnen meten.

Ik las een artikel over kosmische straling en ik ging direct “aan” op deze lastig uit te leggen materie. Daar zit de inspiratie voor deze blog.

Want even kort. Kosmische straling zijn dus hele kleine deeltjes die met een noodgang door de ruimte reizen. Deze deeltjes komen van de zon, ontploffende sterren en verre sterrenstelsels. De aarde wordt er continu door gebomardeerd. Dus deeltjes uit verre sterren, supernova’s en zonnestormen reizen door ruimte en tijd en passeren ons lichaam zonder dat we het merken. Pas wanneer we een detector bouwen en leren luisteren, wordt zichtbaar hoeveel er feitelijk gebeurt.

Voel jij hem ook al? Ik vraag me dus steeds vaker af;

doen we met onze gedachten of helder weten dan niet ook iets krachtigs?
Astrid geurts

Dan moeten we eerst kijken naar wat gedachten zijn. Wat is het geen dat in je opspringt? Waarom (be)denk je ineens iets? Wetenschappelijk gezien zijn gedachten geen losse dingen, maar patronen. Elektrische en chemische activiteit in netwerken van neuronen. Het brein is geen zendmast met één antenne, maar een levend veld dat voortdurend oplicht en weer uitdooft. Dit is meetbaar op scans in ziekenhuizen.

Het grootste deel daarvan merken we niet op.
Het wordt gefilterd.
Net als kosmische achtergrondruis.

Maar wat gebeurt er als het filter verandert? Als wij onze trilling veranderen?

In rust, in stilte, in aandacht verschuift er iets. Je stemt je af. De buitenwereld wordt zachter, en wat normaal op de achtergrond blijft, komt naar voren. Hersengebieden die te maken hebben met interne waarneming, betekenis en verbeelding worden actief. Met name achter in het hoofd. Daar waar beelden ontstaan, waar zelf en niet-zelf elkaar raken. Dus hoe je naar jouw binnen en buiten wereld kijkt in deze waarneming.

Mediumschap als afstemming

In mediamiek mediumschap gaat het voor mij om “doorgeven” en om afstemmen. Niet zenden, maar ontvangen. Niet sturen, maar luisteren.

Gedachten en beelden dienen zich aan zonder dat ik ze op dat moment actief maak. Ze komen zoals een lichtflits op een detector: kort, helder, betekenisvol. Waar ze precies vandaan komen, kan de wetenschap niet vastgesteld worden. En misschien hoeft dat ook niet. Wat inderdaad vaststaat, is dat het brein kan functioneren als een uiterst gevoelig instrument.

Zoals een telescoop die niet naar één ster kijkt, maar naar de achtergrond — en daar geïntegreerde beweging ziet.

Ruis als drager van betekenis

Wat mij raakt is dat zowel in de wetenschap als in het spirituele werk telkens dezelfde gebeurt. Dat wat eerst als ruis wordt gezien, blijkt vol informatie te zitten. Kosmische straling vertelt iets over het ontstaan van het universum. Innerlijke signalen vertellen iets over verbinding, herinnering, betekenis. Niet alles wat betekenisvol is, laat zich vastpinnen. Niet alles wat waar is, laat zich bewijzen.

Maar dat betekent niet dat het niet bestaat.

Misschien vraagt het alleen een andere houding. Bijvoorbeeld door minder te filteren, minder te oordelen, meer luisteren. Minder uitleggen, meer waarnemen.

Ik zie gedachten niet als kosmische straling. Maar ik zie wel een verwantschap.